Written by Divya Thakkar

પથારીવશ થયેલ વૃધ્ધ માતા કે પિતાની તેમના સંતાનો ને લાગણી સભર અરજી…

બેટા!

કરચલી પડેલી આ ચામડીમાં કેટલી નાખીશ બહારથી નળીઓ,
એમનેમ જ જીવવા દે ને મને મોજથી બચેલી ઘડીઓ.

નથી કરવો હવે મારે હૉસ્પિટલના બેડમાં રેસ્ટ,
કરવા દે મને વાતો તારાથી જાયના ટાઇમ વેસ્ટ.

નથી ખાવા મારે આ ઇન્જેક્શનના ગોદા,
લઇશ હું દવાઓ, કરને ડૉક્ટરથી સોદા.

કરચલી પડેલી આ ચામડીમાં કેટલી નાખીશ બહારથી નળીઓ,
એમનેમ જ જીવવા દે ને મને મોજથી બચેલી ઘડીઓ.

નથી ખાવો મારે આ માંદા માણહ નો ખોરાક,
જમી લેવા દેને મને ભાવતા ભોજન થોડાક.

નથી જાવું મારે કરવા જાત્રા બદ્રી – કેદાર,
બસ જોઇ લઉં પોત્રા-પોત્રી ના સુખી ઘરસંસાર.

કરચલી પડેલી આ ચામડીમાં કેટલી નાખીશ બહારથી નળીઓ,
એમનેમ જ જીવવા દે ને મને મોજથી બચેલી ઘડીઓ.

નથી જોઇતા મારે જમીન – જાયદાત મારે નામ રતીભાર,
બસ રાખજો કુટુંબની સાખ સમાજમાં અવિરત અપાર.

નથી જીવવું મારે હવે ઘણું ઝાઝું,
જોઉં બસ કુટુંબ હળીમળીને રહેતું સાજું.

કરચલી પડેલી આ ચામડીમાં કેટલી નાખીશ બહારથી નળીઓ,
એમનેમ જ જીવવા દે ને મને મોજથી બચેલી ઘડીઓ.

– ‘વિચારો ને વાચા ‘
દિવ્યા